زمینه و هدف: طبق کتب مرجع بلع جسم خارجی و گیر کردن آن در مری بیشتر در کودکان دیده می شود و تشخیص صحیح و درمان به موقع آن باعث کاهش عوارض مرتبط می گردد. هدف از تحقیق حاضر بررسی جسم خارجی مری در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان فاطمی بود. روش کار: 62 بیمار که با شکایت وجود جسم خارجی در گلو بستری شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. مواردی چون سن، جنس، نوع جسم خارجی، درمان انجام شده، عوارض آن و مدت بستری شدن مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: از 62 بیمار مورد بررسی 30 نفر مذکر و 32 نفر مونث بودند. سکه شایعترین جسم خارجی بلعیده شده بود (24 مورد) ولی در بزرگسالان استخوان (مرغ و ماهی) شایعتر بود (19 مورد). محل شایع گیر کردن جسم خارجی قسمت فوقانی مری و زیر اتصال کریکوفارنژیال بود. جهت خارج کردن جسم خارجی در 61 نفر (98.4%) از ازوفاکوسکوپی و در یک مورد (1.6%) از فورسپس استفاده شد. عوارض در یک مورد بصورت خونریزی دیده شد. نتیجه گیری: با توجه به اینکه جسم خارجی مری در کودکان از شیوع بالایی برخوردار است ضروری است با ارایه آموزش های لازم به والدین از وقوع آن پیشگیری نمود.

مقدمه: عوارض زودرس پرتودرمانی سر و گردن بسیار شایع و آزار دهنده می باشند که در موارد متعددی منجر به قطع موقتی درمان می گردد. هدف از این مطالعه بررسی اثر داروی سوکرالفیت خوراکی بر این عوارض می باشد روش کار: هشتاد بیمار مبتلا به سرطان سر و گردن که از آذر ماه 1378 تا بهمن ماه 1381 به بیمارستان نمازی شیزار، مراجعه کرده بودند، به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول فقط پرتودرمانی گرفتند و گروه دوم پرتودرمانی همراه با سوکرالفیت خوراکی دریافت کردند. میزان پرتو درمانی خارجی حداقل 50 گری بود. مقدار سوکرالفیت یک گرم، سه بار در روز به مدت نه هفته بوده است که از روز اول پرتودرمانی شروع می شد. تمام بیماران به صورت هفتگی معاینه شده و عوارض حاصل از پرتودرمانی نمره بندی شدند. یافته ها: شدت عوارض پرتودرمانی که شامل میزان شکایت بیمار، اختلال بلع، درماتیت و موکوزیت می شد و همچنین مدت قطع درمان در دو گروه مورد مطالعه تفاوت قابل توجهی از نظر آماری نداشتند (p>0/05). برعکس تهوع و استفراغ به صورت قابل توجهی در گروه دوم بیشتر از گروه اول بود که احتمالا به دلیل مصرف سوکرالفیت می باشد (p<0/05). نتیجه: بر اساس این مطالعه، استفاده از سوکرالفیت نه تنها در کاهش عوارض پرتودرمانی در سرطان های سر و گردن موثر نبوده است بلکه باعث تهوع و استفراغ نیز گردیده است.

مقدمه: آسپیراسیون جسم خارجی از مشکلات شایع و گاه تهدید کننده حیات می باشد که ممکن است به ویژه در مواردی که بیمار بدون علامت بوده یا با علائم غیرمعمول مراجعه می کند تشخیص داده نشود.مواد و روش: در این مطالعه 151 بیمار مشکوک به آسپیراسیون جسم خارجی که تحت برونکوسکوپی قرار گرفته اند، از نظر شیوع سنی، شیوع جنسی، نوع جسم خارجی و محل آنها، مدت زمان طی شده از هنگام آسپیراسیون و مراجعه به بیمارستان، یافته های اندوسکوپی، یافته های رادیولوژیک، علائم بالینی، عوارض ایجاد شده و ارتباط فاکتورهای فوق الذکر با ایجاد عوارض تحت بررسی قرار گرفته است. نتایج: تعداد پسرها 1.7 برابر تعداد دخترها و 78.1% از بیماران در گروه سنی زیر 5 سال.10% در گروه سنی 10-5 سال و 11.9% از بیماران در گروه سنی بالای 10 سال بوده اند. 25.2% از بیماران در کمتر از یک روز، 46.3% در افصله 7-1 روز و 28.5% از بیماران پس از 7 روز از آسپیراسیون مراجعه کرده اند. شایعترین یافته در شرح حال بیماران، به ترتیب سرفه و شرح حال مثبت آسپیراسیون و شایعترین یافته بالینی، کاهش صدهای تنفسی و ویز می باشد. 62% از رادیوگرافیهای قفسه سینه در این بیماران طبیعی بوده که در 64.8% از آنها جسم خارجی یافته شده است. شایعترین یافته اندوسکوپیک وجود جسم خارجی و شایعترین محل جسم خارجی برونکوس اصلی راست بوده است. بحث: 42 بیمار دچار عوارض مختلف شده اند آنالیز آماری با تست مجذور کای، انجام و میزان بروز عوارض با سن، جنس، مدت زمان از آسپیراسیون تا مراجعه به بیمارستان رابطه ای نداشته ولی اغلب عوارض در کسانی که جسم خارجی در برونکوس راست داشته اند دیده شده است. نتیجه گیری: احتمال آسپیراسیون جسم خارجی در بیماران با علائم تنفسی به ویژه در کودکان با پنومونی طولانی مدت را که به درمان دارویی جواب نمی دهند همواره باید در نظر داشت. گرفتن شرح حال دقیق و معاینه کامل بیش از یافته های رادیوگرافی در تشخیص و درمان این بیماران کمک کننده میباشد.

مقدمه و هدف: بلع جسم خارجی از مشکلات مهم، شایع و گاهی تهدید کننده حیات می باشد. تشخیص و درمان به موقع می تواند از بروز عوارض جلوگیری کند. در مواردی بیماران با علایم غیر معمول مراجعه می کنند که در این موارد تشخیص مشکل تر می شود. هدف از انجام این مطالعه تعیین شیوع و عوارض ناشی از بلع اجسام خارجی در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان خلیلی شیراز می باشد.مواد و روش کار: این یک مطالعه توصیفی- تحلیلی به صورت مقطعی است. 153 بیمار که به علت بلع اجسام خارجی در یک دوره 18 ماهه (از خرداد ماه 1378 تا آبان ماه 1379) به بیمارستان خلیلی شیراز مراجعه کرده اند از نظر توزیع سنی، جنسی، مدت زمان طی شده از هنگام بلع جسم خارجی تا مراجعه به بیمارستان، علایم و یافته های بالینی، محل جسم خارجی، یافته های رادیولوژیک، یافته های آندوسکوپیک و عوارض ایجاد شده بررسی شدند و تاثیر عوامل فوق بر ایجاد عوارض با استفاده از آزمون مجذور کای و نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تعداد مردان 1.4 برابر زنان بود و 39.9 درصد از بیماران در گروه سنی اطفال (کمتر از 15 سال)، 60.1 درصد در گروه سنی بزرگسال (بیشتر از 15 سال) قرار داشته اند. 52.9 درصد از بیماران در کمتر از یک روز، 42.5 درصد به فاصله یک تا 7 روز و 4.6 درصد از بیماران پس از یک هفته از زمان بلع مراجعه کرده اند. شایع ترین شکایت بیماران دیسفاژی و شایع ترین یافته بالینی تجمع بزاق بوده است. در 56.4 درصد از بیمارانی که معاینه طبیعی داشته اند جسم خارجی یافت شده و شایع ترین محل جسم خارجی ثلث فوقانی مری بوده است. شایعترین جسم خارجی استخوان و سکه بوده و در 72.7 درصد از کسانی که رادیوگرافی طبیعی داشته اند جسم خارجی یافت شده است.نتیجه گیری: در تعدادی از بیماران یک سری عوارض مانند؛ آبسه رتروفارنژیال و زخم در اثر جسم خارجی یا به دنبال ازوفاگوسکوپی (ایاتروژنیک) دیده شد. میزان عوارض به طور معنی داری در سن بالای 15 سال، در موارد برنده بودن جسم خارجی بلع شده و در مواردی که بیمار بعد از یک روز از زمان بلع مراجعه کرده، بیشتر بوده ولی محل جسم خارجی و جنسیت تاثیری بر میزان عوارض نداشته است. در موارد شک به بلع جسم خارجی دقت در گرفتن شرح حال و معاینه دقیق بالینی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و دیده نشدن جسم خارجی در رادیوگرافی گردن احتمال وجود جسم خارجی را رد نمی کند.

زمینه و هدف: قرار دادن جسم خارجی در حفره بینی و گیرکردن آن در بینی یکی از حوادث و تجربه های ناگوار دوران ابتدای کودکی است. این مطالعه با هدف بررسی انواع اجسام خارجی بینی، عوارض و علایم آنها در کودکان مراجعه کننده به بیمارستان توحید سنندج در خلال سال های 1380 تا 1384 انجام شد.روش بررسی: این مطالعه یک مطالعه توصیفی آینده نگر، و جامعه آماری آن کلیه کودکان مراجعه کننده به بیمارستان توحید سنندج با شکایت جسم خارجی بینی بود. حجم نمونه 196 مورد و روش نمونه گیری سرشماری بود. کلیه موارد با شکایت جسم خارجی بینی مراجعه کننده به اورژانس و درمانگاه ENT بیمارستان توحید در خلال سال های 80 تا 84 وارد مطالعه شدند. داده های مورد نیاز و اقدامات انجام شده از طریق پرسشنامه و مراجعه به پرونده در موارد بستری اخذ و با استفاده از آمار توصیفی و نرم افزار آماری SPSS. Win مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: جمعا در مدت زمان مطالعه 196 مورد کودک با جسم خارجی بینی دیده شد که در رده سنی زیر یکسال تا 10 سالگی با میانگین سنی 3 سال قرار داشتند. از جامعه مورد مطالعه 57.1% پسر و 42.9% دختر بودند. 64.3% از اجسام خارجی در طرف راست و 35.2% در طرف چپ قرار داشتند و در یک مورد نیز جسم خارجی دو طرفه وجود داشت (0.5%). شایعترین اجسام خارجی مشاهده شده به ترتیب شامل حبوبات (16.8%)، قطعات اسباب بازی (14.8%)، و دستمال کاغذی (13.3%) بود. خارج سازی اجسام در 71.4% طی 48 ساعت اول و 28.6% بعد از 48 ساعت اول تا چند ماه بعد انجام شد. بیشترین علایم بالینی مشاهده شده شامل ترشح چرکی یکطرفه بینی (32.9%)، انسداد بینی (22.2%)، تنفس بد بو (13.3%)، خونریزی بینی (10.1%)، سرفه مزمن (9.5%)، تنفس دهانی (6.3%) و عطسه (5.7%) بود. شیوع عوارض دیده شده به ترتیب شامل وستیبولیت (38.3%)، سینوزیت (28.3%)، رینیت آتروفیک موضعی و crusting مقاوم (16.7%)، رینولیت (5%)، اوتیت سروز مدیا (3.3%)، چسبندگی و استنوز داخل بینی (3.3%)، پرفوراسیون سپتوم بینی (1.7%)، بینی زینی شکل و تغییر شکل بینی (1.7%) و نسج گرانولاسیون (1.7%) بود.نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه شیوع کلی انواع اجسام خارجی با مطالعات مشابه هماهنگ بود. همچنین لزوم آموزش و اطلاع رسانی جهت والدین در زمینه نحوه برخورد با اجسام خارجی بینی و عدم انجام تلاش برای خارج سازی در صورت عدم مشاهده کامل و در دسترس نبودن کامل جسم خارجی و همچنین باز آموزی پزشکان و پرسنل اورژانس در زمینه نحوه برخورد با این گونه بیماران ضروری به نظر می رسد.

روش های متداول جهت کاهش فشار داخل مغز و درمان هیدروسفالی استفاده از شانت مغزی است. عوارض جانبی شانت های مغزی کم نیستند. از جمله می توان به اختلال کارکرد شانت، عفونت و مهاجرت به جاهای غیر عادی اشاره نمود. در اینجا به مورد نادری از ورود انتهای کاتتر شکمی شانت به واژن اشاره می شود.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع شکستگی های دیستال رادیوس و مشکلات و عوارض روش های درمانی معمول و به منظور تعیین تاثیر و عوارض زودرس این روش، تحقیق بر روی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان حضرت رسول (ص) در سال های 1380-1381 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی مقایسه قبل و بعد از درمان بر روی 22 بیمار با شکستگی دیستال رادیوس که با جا اندازی بسته و فیکساتور خارجی مچ از نوع AO تحت درمان قرار گرفته بودند، صورت پذیرفت. تمامی بیماران بعد از اتمام دوره فیزیوتراپی اولیه به مدت حداقل 4.5 ماه پی گیری و ارزیابی شدند. نتایج درمانی با ارزیابی یافته های پرتونگاری و بالینی شامل ارتفاع رادیوس، زاویه و لارواولنار، میزان نامنظم بودن سطح مفصلی، میزان و زمان جوش خوردگی ها با سیستمSarmiento  بررسی گردید.یافته ها: نتیجه عالی در 54.5 درصد بیماران، خوب در 27.7 درصد بیماران و ضعیف در 18.3 درصد بیماران مشاهده شد. حرکات مچ و چرخش ساعد به طور متوسط 90 درصد طرف طبیعی بود. نتایج پرتوشناسی اولیه در 16 بیمار (72.2 درصد) عالی  5 مورد (22.7 درصد) خوب و 1 مورد (4.5 درصد) بد بود. ارتفاع رادیوس در 77.2 درصد بیماران به خوبی حفظ شده بود و در 22.7 درصد بیشتر از 1 میلی متر کاهش ارتفاع وجود داشت. عوارض شامل 2 مورد (9 درصد) عفونت ساده محل پین که با آنتی بیوتیک خوراکی درمان گردید،  1مورد به هم خوردگی جااندازی شکستگی که با تغییر روش درمانی درمان شد. 2 مورد (9درصد) کاهش حرکات انگشت اشاره و 3 مورد (13.6 درصد) Reflex Sympathic Dystrophy  خفیف 1 مورد (4.4 درصد) درد مفصل دیستال رادیواولنارو 1 مورد (4.4 درصد) هایپوستزی ناحیه حسی رادیال وجود داشت. نتیجه گیری و توصیه: به نظر می رسد که این روش نتایج درمانی قابل قبول و عوارض کمتری داشته باشد. این روش در درمان شکستگی های ناپایدار دیستال رادیوس توصیه می گردد. با این وجود انجام یک تحقیق تجربی کامل پیشنهاد می شود.

پیش زمینه: شکستگی خردشده یا باز ران و ساق از شایعترین مشکلات ارتوپدی است. استفاده از اکسترنال فیکساتور در این نوع شکستگی کاربردی گسترده دارد و همانند سایر روش های درمانی دارای عوارضی است. هدف از انجام این پژوهش بررسی عوارض عفونت اطراف پین، آسیب عصبی عروقی، سندرم کمپارتمان و آسیب تاندونی عضلانی است. مواد و روش: در طی یک کارآزمائی بالینی، 140 بیمار با شکستگی های خرد شده باز یا بسته اطراف زانو و مچ پا که درسال 1390-1391 تحت درمان با اکسترنال فیکساتور قرارگرفته بودند بررسی شدند. یک روز بعد ازعمل، عوارض عصبی- عروقی و تاندونی عضلانی و هنگام پی گیری ها و زمانی که بیماران برای تعویض و خارج سازی اکسترنال فیکساتور مراجعه می کردند، عوارض عفونت اطراف پین مورد بررسی قرار می گرفت. داده ها با استفاده از ابزار مشاهده و چک لیست جمع آوری شدند و با کمک نرم افزار آماری SPSS20 و با استفاده از تست آماری t- test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. P<0.05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میزان عفونت اطراف پین 52%، میزان آسیب عصبی حسی اندام تحتانی 6%، میزان سندرم کمپارتمان و آسیب عروقی صفر و میزان آسیب تاندونی عضلانی %5.7 بود. میزان عفونت اطراف پین، میزان آسیب عصبی حسی و میزان آسیب تاندونی عضلانی در شکستگی های باز و بسته، مقایسه شد. تنها میزان آسیب عصبی حسی اختلاف معنی داری داشت (p=0.049) .نتیجه گیری: کاربرد اکسترنال فیکساتور در شکستگی های باز یا بسته خرد شده اطراف زانو و ساق و اطراف مچ پا با میزان قابل توجهی از عفونت اطراف پین همراه است، اما عوارض عصبی عروقی و عوارض تاندونی عضلانی و سندرم کمپارتمان شایع نیست.

مقدمه و اهداف: با روی کار آمدن کابینه چهاردهم به ریاست مسعود پزشکیان به عنوان نهمین رییس جمهوری منتخب دولت ج.ا.ایران و اهمیت شناخت تغییرات احتمالی در جهت گیری سیاست خارجی در دوره زمانی چهارساله پیش رو (1403- 1407)، سوال اصلی این پژوهش آن است که مهم ترین مسیرهای تغییر در سیاست خارجی ج .ا.ایران در این دوره چه خواهد بود؟ در پاسخ به این پرسش، فرضیه این پژوهش بر اساس مدل «ترکیبی تغییر سیاست خارجی» آن است که برای تغییر سیاست خارجی ایران در کابینه چهاردهم سه مسیر کلی (ورودی های جایگزین جدید از منابع داخلی و یا بین المللی، راهیابی ورودی های از قبل موجود به دستگاه تصمیم گیری سیاست خارجی و نهایتا تغییر درون روایتی توسط تصمیم گیرندگان سیاست خارجی) وجود دارد. بنابراین هدف این پژوهش یک هدف نظری با تمرکز بر مسیرهای تغییر در سیاست خارجی ایران در طول دوره استقرار کابینه چهاردهم است.روش ها: این پژوهش یک پژوهش تبیینی است که تحلیل داده ها در آن از طریق انطباق مدل مفهومی پیشنهادی پژوهش یعنی مدل «ترکیبی تغییر سیاست خارجی» با مورد مطالعه یعنی مسیرهای تغییر سیاست خارجی کابینه چهاردهم، خواهد بود. داده ها نیز از طریق منابع معتبر مجازی (مقالات انگلیسی) و اسنادی جمع آوری شده اند. چهارچوب مفهومی این پژوهش نیز تمرکز بر مفهوم «تغییر سیاست خارجی» و مدل ها و ادبیات نظری پیرامون آن است.یافته ها: یافته های پژوهش و استدلال اصلی مدل پیشنهادی این پژوهش آن است که تغییر در خروجی سیاست خارجی یک کشور می تواند از طریق مسیرهای سه گانه صورت گیرد. در ذیل هر یک از این مسیرها نیز متغیرهای اثرگذاری نیز وجود دارند. این متغیرها که شامل متغیرهای مادی و معنایی و در سطوح داخلی و بین المللی قرار دارند، مسیرهای تغییر را تعیین می کنند. به عنوان مثال پنجره های فرصت، شوک ها و حوادث بیرونی و فشارهای محیطی جدید در قالب مشوق ها و مجازات ها، سه عامل مهم بین المللی و مادی هستند (متغیر مستقل و به عنوان ورودی های جدید) که اگر توسط چهارچوب ذهنی تصمیم گیرندگان جدید سیاست خارجی درک شوند (متغیر میانجی)، می توانند موجب تغییر در سیاست خارجی ایران شوند (متغیر وابسته). از سوی دیگر ذهنیت متفاوت افراد تصمیم گیرنده جدید در کابینه چهاردهم از جمله عوامل اثرگذار فکری و شناختی در سطح درونی (متغیر مستقل و به عنوان ورودی های جدید) در ایجاد خروجی های متفاوت سیاست خارجی (متغیر وابسته) است. مسیر دوم نیز به بررسی ورودی های جایگزین از قبل موجود به دستگاه تصمیم گیری کابینه چهاردهم می پردازد، این ورودی ها اگر با تفسیر متفاوت تصمیم گیرندگان جدید مواجه نشود (متغیر میانجی) می توانند موجب تداوم و نه تغییر در سیاست خارجی شوند و یا موجب تغییرات جزئی شوند. مسیر سوم تغییر نیز مسیر معنایی و گفتمانی است که از طریق دستکاری عناصر و پیام های خاصی در درون روایت اصلی که دولت ج.ا.ایران برای خود تعریف می کند، صورت می گیرد و تغییر سیاست را نزد مخاطب، مشروع و امکان پذیر می سازد. نتیجه گیری: اول آن که برای تحلیل دقیق تغییر و تداوم احتمالی سیاست خارجی کابینه چهاردهم، بررسی و در نظر گرفتن هر سه مسیر به صورت هم زمان ضروری است. دوم آن که هر یک از این مسیرهای تغییر منجر به خروجی های جدیدی در جهت گیری سیاست خارجی ایران می شوند. این خروجی های جدید می توانند تغییراتی در اهداف/ ابزار و یا هر دو باشند. از سوی دیگر گستره تغییر می تواند از یک یا چند حوزه خاص و یا تمامی حوزه ها، گسست چشمگیر از رفتار گذشته و یا تغییرات جزئی را شامل شود. تغییرات همچنین می تواند شامل تغییرات نرمال و به قاعده که تدریجی، آرام یا شامل تغییرات رادیکال و تجدیدنظرطلبانه باشد.

زمینه و هدف: بلع جسم خارجی یکی از شایع ترین اورژانس های پزشکی است. سن بیمار، نوع جسم خارجی و علایم بالینی در درمان بیماران کمک کننده است. این مطالعه به منظور تعیین فراوانی جسم خارجی در مری و عوارض آن در بیماران بستری در مرکز آموزشی درمانی پنجم آذر گرگان انجام شد.روش بررسی: این مطالعه توصیفی گذشته نگر با استفاده از اطلاعات پرونده 145 بیمار (61 مرد و 84 زن) با تشخیص بلع جسم خارجی بستری در مرکز آموزشی درمانی پنجم آذر گرگان طی سال های 1383 لغایت 1393 انجام گردید. سن بیمار، نوع جسم خارجی و علایم بالینی برای هر بیمار از پرونده استخراج و در یک فرم ثبت گردید.یافته ها: شایع ترین شکایت اصلی دیسفاژی (42.75 درصد) و شایع ترین جسم خارجی استخوان مرغ (25.51 درصد) بود. در گروه سنی زیر 15 سال شایع ترین جسم خارجی سکه (15.86 درصد) بود. در 56 مورد (38.62 درصد) وجود جسم خارجی در مری بدون عارضه بود. عوارض ناشی از بلع جسم خارجی به ترتیب شامل اروزیون (24.82 درصد)، زخم (21.37 درصد)، پارگی مخاطی (6.2 درصد)، مراجعه مجدد (4.82 درصد)، پارگی مری (3.44 درصد) و آبسه (0.68 درصد) تعیین گردید. با توجه به نتایج اندوسکوپی، شایع ترین محل گیرافتادن جسم خارجی در یک سوم فوقانی مری (62.63 درصد) تعیین شد.نتیجه گیری: دیسفاژی شایع ترین شکایت و سکه شایع ترین جسم خارجی در مری کودکان بود. اروزیون و زخم شایع ترین عارضه و ناحیه یک سوم فوقانی مری شایع ترین محل گیرافتادن جسم خارجی مری تعیین شد.